Een inzicht is mooi…totdat je daar iets mee moet

Onlangs meldde ik me aan voor een opfrisdag mediumschap. Zonder daar al te veel verwachtingen aan te koppelen. Ik wilde gewoon weer eens een dag heerlijk bezig zijn: readings geven, openlijk contact maken met de spirituele wereld, oefenen, voelen en ervaren.

Maar die dag heeft meer losgemaakt dan ik vooraf had kunnen bedenken.

De vrouw die de training gaf, werkt anders dan ik. Ze heeft op bepaalde onderdelen een andere visie op mediumschap en op de manier waarop je contact maakt met de geestelijke wereld. Daar voel ik soms weerstand op. Tegelijkertijd zie ik haar ervaring en zie ik dat zij een methode heeft ontwikkeld waarmee ik mijn eigen vaardigheden verder kan versterken en verdiepen.

Misschien heet dat gewoon zelfkennis... Weten wat je kunt, vertrouwen op wat je al hebt ontwikkeld en tegelijkertijd eerlijk durven erkennen waar nog ruimte zit om te groeien.

Toch was het niet alleen mijn mediumschap dat die dag werd aangeraakt. Wanneer je werkelijk intuïtief bezig bent, kom je vroeg of laat namelijk ook bij jezelf uit. Bij vragen als: wie ben ik, wat zijn mijn waarden, welke doelen heb ik en wat vind ik werkelijk belangrijk? Welke relaties voeden mij en welke houden mij gevangen in oude patronen? Waar leef ik naar mijn eigen waarheid en waar houd ik mezelf misschien nog voor de gek?

Veel voelen is een zegen, maar soms misschien ook een beetje een vloek.

Voor anderen kan ik vaak helder voelen. Ik werk van ziel tot ziel en met de geestelijke wereld. In een reading komen patronen naar voren, blokkades, verlangens en pijnpunten. Soms wordt een richting zichtbaar die iemand diep vanbinnen allang kent.

Maar voor mijzelf is dat een ander verhaal…. Ook ik heb een spiegel nodig.

Want wanneer iets je werkelijk raakt in de kern van je ziel, kun je er niet meer zo makkelijk omheen. Dan kun je niet meer doen alsof je het niet weet. Je kan het wel proberen… maar dat is een bal onder water blijven duwen; hij knalt vanzelf weer naar boven.

En misschien is dát wel het verschil tussen geloven en begrijpen.

Mensen in mijn omgeving spreken over mijn werk als medium vaak over: ‘Je moet er wel in geloven’. Maar het woord geloven past voor mij niet meer. Het resoneert niet. Geloven laat namelijk ruimte voor afstand. Je kunt ergens in geloven, een mooi inzicht opschrijven in een notitieboekje, het boek dichtdoen en vervolgens verdergaan met je leven zoals je dat altijd deed.

Begrijpen en het daadwerkelijk voelen is iets anders.

Wanneer je iets werkelijk begrijpt, niet alleen met je hoofd maar in iedere vezel van je lichaam, wordt een inzicht bijna een verantwoordelijkheid. Als jij in de kern van je ziel weet dat iets niet meer klopt, wat doe je dan? Blijf je? Pas je je opnieuw aan? Maak je jezelf kleiner? Praat je het nog een jaar goed? Of durf je te handelen naar wat je eigenlijk allang weet?

Dat is ook wat ik vaak zie bij mensen die bij mij aan tafel zitten.

Een reading is lang niet altijd een mooie boodschap of een prettig advies dat je even kunt opschrijven. Ondanks dat ik best gezellig ben… kom jij niet voor die gezelligheid aan tafel zitten. Sterker nog, soms wordt juist zichtbaar dat iemand diep vanbinnen allang weet dat er een ingrijpende keuze nodig is.

Een relatie beëindigen.

Stoppen met een baan.

Ruimte maken voor een nieuwe liefde

Verhuizen…

Een stap terugzetten om uiteindelijk vooruit te kunnen gaan

 of eindelijk een waarheid uitspreken die al veel te lang wordt ingeslikt.

Niet omdat ik vind dat iemand dat moet doen. Ik ben er niet om keuzes voor een ander te maken. Maar in het contact van ziel tot ziel kan soms pijnlijk zichtbaar worden waar iemand zichzelf vasthoudt.

En dan komt de werkelijke vraag: wat doe je met wat je diep vanbinnen al weet?

Die vraag kwam na deze opfrisdag ook bij mijzelf terug. Want het is relatief makkelijk om een ander te vertellen dat hij of zij naar de eigen ziel mag luisteren. Het is makkelijker om bij een ander te voelen waar angst het heeft overgenomen, waar iets niet meer stroomt of waar verandering nodig is.

Maar wat doe ik wanneer mijn eigen ziel spreekt?

Misschien is dat uiteindelijk waar deze dag voor mij werkelijk over ging. Niet over de vraag of ik geloof in mediumschap, in de geestelijke wereld of in het bestaan van de ziel. Ik ervaar het, ik voel het en ik werk ermee….

Maar begrijpen vraagt meer…

Want als je werkelijk begrijpt wat je diep vanbinnen voelt, kun je niet meer ongezien maken wat je hebt gezien en niet meer ontvoelen wat je hebt gevoeld.

Dan blijft uiteindelijk maar één vraag over:

Durf je er ook naar te leven?