Een sessie die mij bijbleef – Deel 2

Een sessie die mij bijbleef – Deel 2

Zoey zat nog even stil nadat het contact met haar vader was afgerond. Je ziet het vaak: zo’n moment heeft tijd nodig. Niet alleen voor mij om de verbinding zorgvuldig af te ronden, maar ook voor degene tegenover mij om te laten landen wat er zojuist is aangeraakt. Het zijn geen oppervlakkige woorden, maar echt energetische lagen die verschuiven.

Toen ze weer wat rustiger ademhaalde, gaf ze aan dat ze nog een vraag had. Over haar beste vriendin.

Ook hier gaf ze me alleen een naam en een foto.

Side note: Wat Zoey niet wist – en waarschijnlijk pas leest wanneer dit verhaal online staat – is dat ik vooraf al had gevoeld of ik de energie van de vrouw op de foto kon bereiken. Ze voelde verder weg. Alsof ze al langer niet meer op aarde aanwezig was. Er kwam een naam bij me op die het meest kloppend voelde. Faya. Ik noem haar hier zo.

Ik legde ook met haar contact toen Zoey bij mij was.

Zoals altijd begin ik niet bij het overlijden, maar bij het leven. Wie was je toen je hier was? Hoe bewoog je door het bestaan?

Wat ik voelde, was enorm veel beweging. Deze vrouw stond nooit stil. Ze was iemand die anderen aanzette. Tot verandering. Tot doen. Ze was een aanjager. Creatief, levendig, gezellig, erg lief voor anderen. Voor velen een echte steun en toeverlaat. Tegelijkertijd voelde ik onder die levendigheid een constante zoektocht. Een ziel die veel had meegemaakt in haar jeugd, maar die haar trauma’s niet had weggeduwd. Ze had ze aangekeken. Doorvoeld. Dat maakte haar sterk. Niet hard, maar doorleefd sterk.

Toen ik voorzichtig vroeg naar haar overlijden, kwam er iets onverwachts.

“Nee. Niks. En door.”

Het was kort. Afgesloten en er zat geen emotionele lading op. Geen schok, geen verdriet, geen spijt. Dat verbaasde me, want meestal zit daar iets…een gevoel, een overgang, een besef. Maar hier voelde het alsof ze was gaan liggen… en simpelweg was doorgelopen. Alsof ze op aarde was gaan slapen en wakker was geworden in hierna, wat compleet normaal was voor haar.

Ze vertelde me dat ze iemand had achtergelaten. Een liefde. Een jongen waar ze gek op was. En er kwam iets door over gezag, over voogdij. Dat woord bleef hangen.

Ik legde dit voor aan Zoey. Ze herkende haar vriendin onmiddellijk in de beschrijving. De energie klopte. De levendigheid. De drang om te bewegen en de gebeurtenissen uit haar jeugd. Toen ik vroeg wat er precies was gebeurd rondom haar overlijden, vertelde Zoey dat haar vriendin na een feest naar bed was gegaan en niet meer was wakker geworden. En zo had het ook gevoeld. Niet dramatisch. Niet abrupt. Gewoon gaan liggen… en haar ziel is doorgegaan.

Toen vroeg ik door naar het stuk over die jongen en het gezag.

Zoey vertelde dat haar vriendin een partner had, de man die haar in de ochtend had gevonden in bed. Ze had destijds een minderjarige dochter uit een eerdere relatie. Hoewel ze niets officieel had vastgelegd, had ze uitgesproken dat ze wilde dat haar dochter bij haar vriend zou opgroeien als haar iets zou overkomen. Maar de rechter besliste anders. Het meisje werd ondergebracht bij haar moeder, iets wat Faya juist niet had gewild. Haar partner had nog een juridische strijd gevoerd om het gezag te krijgen, maar dat mocht niet baten.

Zoey wilde weten of het goed ging met haar vriendin. Dat was uiteindelijk haar belangrijkste vraag.

Het antwoord was helder: ja. Het ging goed. En ze wilde haar bedanken voor het regelen van de uitvaart. Ze had het allemaal meegekregen.

Ze liet voelen dat ze zo nu en dan nog even langsgaat. Niet zwaar of met een reden. Maar gewoon om even te kijken hoe het met Zoey gaat. Alsof ze nog steeds diezelfde aanjager is. Diezelfde vriendin die je zachtjes een duw geeft wanneer je blijft hangen.

En toen kwam haar boodschap.

“Doe je ding. Ga dat project aan wat al zo lang in je hoofd zit. Ga leven. Durf het aan. Dat ís het leven.”

Zoey nam alles in zich op. Je kon zien dat het veel was. Twee intense contacten in één uur. Het uur was voorbij en dat was ook goed zo. Dit soort sessies vragen geen verlenging, maar verwerking. Wat is aangeraakt, moet echt even bezinken.

Zelf bleef ik nog even zitten nadat ze weg was. Soms heb je sessies die je bijblijven. Omdat ze intens zijn. Omdat ze zo raak zijn. Omdat alles klopt in timing, in woorden, in energie.

Dit was er zo één.

En telkens weer raakt het me dat ik dit mag doorgeven.