Een sessie die mij bijbleef – Deel 1

Een sessie die mij bijbleef – Deel 1

Een tijdje geleden kwam er een dame in mijn praktijk. Laten we haar Zoey noemen. Voorafgaand aan onze afspraak had ze mij twee foto’s gestuurd, met daarbij een begeleidend bericht dat veel zei over haar persoonlijke toestand op dat moment. Ze schreef dat op meerdere vlakken in haar leven zich veel afspeelde; binnen haar familie, in haar relatie en in haar carrière. Ze voelde zich zoekend. Haar innerlijke kompas leek niet goed meer te werken.’ What to do and where to go?’ vroeg ze. Ze was benieuwd naar mijn visie.

Het waren grote vragen. Te groot eigenlijk voor één uur. Nog voordat ze bij mij binnenstapte, stemde ik al af op haar energie en op de dierbaren waarvoor zij kwam. De verbinding met de juiste lijntjes werd vrijwel direct gelegd. Soms voelt het alsof iemand al klaarstaat, alsof de ontmoeting niet alleen hier op aarde gepland staat, maar ook daarachter.

Toen Zoey binnenkwam, zag ik een lichte spanning in haar lichaam, maar ook een oprechte nieuwsgierigheid. Ze wilde dit en ze stond ervoor open. Ik vroeg haar waar ze het eerst over wilde hebben, gezien de veelheid aan onderwerpen die ze had benoemd. Familie, relatie, carrière; het was gewoon veel. Ze keek me aan en zei dat ze het eigenlijk niet wist. Alles voelde tegelijk belangrijk en overweldigend. “Wie zien het wel, de vragen dienen zich wel aan” zei ze.

Omdat het hoofd soms geen keuze kan maken wanneer het hart vol is, stelde ik voor om te beginnen bij één van haar dierbaren. Als we contact konden maken, zou de boodschap wellicht vanzelf richting geven aan wat nu het meest aandacht vroeg.

Vrij snel diende haar vader zich aan. Hij was nog maar kortgeleden overleden. Zoals altijd vraag ik alleen om een naam en een foto. Alle andere informatie ontvang ik liever achteraf, zodat wat doorkomt zo zuiver mogelijk blijft.

Wat ik als eerste voelde, was kracht. Een man die aanwezig was in zijn omgeving. Iemand die bekend was, die zich niet inhield en die het hart op de tong droeg. Ik voelde warmte, humor, maar ook een zekere directheid. Dit was geen stille man geweest. Hij was liefdevol en zorgzaam, maar niet subtiel in zijn uitingen. Wat hij vond, werd gezegd.

Daarna kwam het beeld van twee vrouwen die hij koesterde. Twee oogappels, zo noemde hij ze. Vrouwen die hij op een bijzondere manier in zijn hart droeg. Terwijl ik dat doorgaf, veranderde de energie plotseling. Ik voelde mijn aandacht naar mijn gezicht en keel gaan. Het was alsof daar iets werd dichtgezet. Er kwam een benauwdheid, een gevoel dat iets werd ingehouden. Ik voelde hoe hij ziek werd. Hoe zijn lichaam hem in de steek liet, en daarmee ook zijn stem.

De man die altijd sprak, werd stil.

Ik voelde verdriet, maar ook iets van schaamte. Alsof hij zich in zijn ziekte minder man voelde. Alsof hij zichzelf niet meer herkende. Het proces van ziek worden en sterven paste niet bij wie hij was geweest. Hij keerde naar binnen, trok zich terug. Hetgeen wat hem overkwam greep hem aan. En toen kwam er een zin die hij bleef herhalen: “Ik wacht wel.”

In diezelfde stroom vertelde hij dat hij zijn dochter nooit had bedankt. Dat hij nooit onder woorden had gebracht hoe dankbaar hij was voor de zorg die Zoey hem had gegeven in zijn laatste maanden. Hij liet me voelen hoe zij zichzelf opzij had gezet, hoe ze vanzelfsprekend was gaan dragen wat er te dragen viel. En hij wilde dat, bij deze, alsnog uitspreken.

Toen ik dit deelde, begon Zoey zachtjes te knikken. Haar vader had inderdaad na zijn diagnose nog maar zes maanden geleefd. In die periode had zij haar eigen leven op pauze gezet om voor hem te zorgen. En ja, hij was altijd een man geweest die alles uitsprak wat hem dwarszat of raakte. Tot hij ziek werd. Toen werd hij stil. Verdrietig. Gesloten. Hij sprak nauwelijks meer. En hij had haar nooit bedankt.

Ik vroeg haar of ze het stukje van “ik wacht wel” herkende, en wie die twee oogappels voor hem konden zijn. Ze twijfelde. Dat konden meerdere vrouwen in zijn leven zijn. Terwijl ze verschillende namen noemde, voelde ik steeds duidelijker dat het om vrouwen ging en dat van alle opties uiteindelijk maar één combinatie energetisch overeind bleef: zijzelf en haar moeder.

Zijn ex-vrouw.

Hij had na hun scheiding meerdere relaties gehad en op het eind een vaste vriendin gehad, maar niets was hem zo dierbaar gebleven als de moeder van Zoey. Zoey vertelde dat hun huwelijk was gestrand en dat het nooit meer iets was geworden. Toch had hij altijd gezegd dat hij nog van haar hield, ook al wilde haar moeder niet verder. Ze liet mee een foto zien en ik voelde haar vader, met een golf van liefde door mij heen. Het kon niet missen….

Op de dag dat hij stervende was, was haar moeder nog bij hem geweest. Twee uur later overleed hij.

Toen Zoey mij vertelde dat haar moeder inmiddels zelf ziek is en dat de toekomst er onzeker uitziet, werd ook de betekenis van zijn woorden helderder. Hij was niet alleen gekomen om Zoey te bedanken. Hij was ook gekomen om haar te steunen. En misschien zelfs om te zeggen dat hij wachtte op de liefde die in dit leven niet volledig had kunnen zijn wat zij ooit was geweest…

Want liefde, zo voel ik het telkens weer, kent in het hiernamaals geen oordeel. Geen scheiding. Geen trots of verwijt. Zielen ontmoeten elkaar daar zonder de lagen die wij hier dragen. Soms blijven ze samen. Soms kiezen ze opnieuw hun eigen weg. Net zo lang tot alles is doorvoeld, doorleefd en uitgewerkt.

En hij wachtte…

Lees het volgende deel >>>